‘พรรคสตรีโปแลนด์’-นู้ดเพื่อชาติ!

  แวดวงการเมือง “โปแลนด์” บังเกิดสีสันสั่นสะท้านสะเทือนเส้นศีลธรรม
  ภายหลังจากพรรคการเมืองน้องใหม่ “พรรคสตรี” (ปาเตีย โคเบียต : พีเค) ขึ้นป้ายรณรงค์หาเสียงสุดเร้าใจ
  จับสมาชิกร่างกายเปลือยเปล่า 7 คน มาถ่ายแบบโปสเตอร์หาเสียง ท้าทายทัศนคติ “อนุรักษ์นิยม” ของคนโปแลนด์รุ่นเก่า
  “มานูเอลา เกรตคอฟสกา” ประธานพรรคพีเค เผยเบื้องหลังว่า
  สาเหตุที่ตัวเธอกับเพื่อนสมาชิกอีก 6 คนลุกขึ้นมาปลดผ้าถ่าย “นู้ด” หาเสียง ถ้ามองแบบฉาบฉวยอาจหาว่าต้องการ “ขายเซ็กซ์”
  แต่เนื้อหาเบื้องลึกที่แท้จริงที่ต้องการสื่อสารไปยังประชาชนโปแลนด์ ก็คือ
  “เราไม่มีอะไรปิดบังซ่อนเร้นต่อประชาชน!”
  “โปสเตอร์ชิ้นนี้ตั้งใจทำขึ้นมาเพื่อทำลายภาพพจน์ทางการเมืองเก่าๆ ที่ถูกครอบงำโดยพวกผู้ชายใส่สูทเคร่งขรึม และไม่เคยมีแก่นสารอะไรเลย” มานูเอลาให้สัมภาษณ์สำนักข่าวเอเอฟพี
  มานูเอลาก่อตั้งพรรคสตรี หรือพรรคพีเค ขึ้นมาเมื่อช่วงต้นปีที่ผ่านมา ชูคำขวัญ ซึ่งเป็นจุดขายหลักของพรรค
  “พรรคเพื่อผู้หญิง…โปแลนด์คือผู้หญิง!”
  ปัจจุบันมีสมาชิกหญิงล้วนเข้าร่วมประมาณ 1,500 คน
  ในจำนวนนี้บางคนเป็นสตรีที่มีฐานะทางสังคมสูง เข้าข่ายคนดังระดับประเทศ เช่น “คริสเตียนา แจนดา” นักแสดง และ “แอกเนียสกา ไรลิก” แชมป์มวยหญิงรุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวต
  [...]

ในทรรศนะของ”กิมย้ง”

วงการนวนิยายกำลังภายในเวลานี้ แม้จะเป็นยุคของ “หวงอี้” แต่นักอ่านรุ่นใหม่จะละเลยปรมาจารย์ “กิมย้ง” ไม่ได้เด็ดขาด“กิมย้ง” ผู้ประพันธ์ “มังกรหยก” และเรื่องเด่นๆ อีกหลายสิบเรื่อง เขียนนวนิยายกำลังภายในตั้งแต่ปี 2498-2515 กว่า 50 ปีสร้างสรรค์ผลงานไว้ 36 เล่ม เรื่องยาว 12 เรื่อง เรื่องขนาดกลาง 2 เรื่อง ขนาดสั้น 1 เรื่อง บันทึกบุคคลและบทความอีกบางส่วน ในนวนิยาย “จิ้งจอกภูเขาหิมะ” ฉบับปรับปรุงใหม่ในวาระ 50 ปี กิมย้งแสดงทรรศนะการเขียนนวนิยายกำลังภายในไว้อย่างคมคายลึกซึ้ง
กิมย้ง บอกว่า เรื่องกำลังภายในก็เหมือนกับนวนิยายแนวอื่น คือ เขียนถึงคนเช่นกัน เพียงแต่ใช้ฉากยุคโบราณ ตัวละครมีวิทยายุทธ์ เค้าโครงเรื่องเน้นหนักไปที่การต่อสู้ช่วงชิง รุนแรงแต่มีรูปแบบพิเศษ คือแสดงออกถึงจิตใจคนถ้าเปรียบเทียบกับนักประพันธ์เพลงหรือผู้อำนวยการเพลง หากต้องการแสดงอารมณ์อย่างหนึ่ง จะสื่อผ่านเปียโน ไวโอลิน ซิมโฟนี หรือการขับร้อง จิตรกรสื่อผ่านภาพสีน้ำมัน ภาพสีน้ำ ภาพหมึกจีนหรือภาพพิมพ์
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่รูปแบบการแสดงออก
หากแต่ฝีมือการแสดงออกดีหรือไม่ สามารถสื่อสารกับจิตใจของนักอ่าน ผู้ฟังหรือผู้ชมสร้างความรู้สึกร่วมของพวกเขาได้หรือไม่
นวนิยายเป็นรูปแบบทางศิลปะอย่างหนึ่ง มีทั้งศิลปะที่ดีและศิลปะที่ไม่ดี
ดีหรือไม่ดี ในทางศิลปะจัดอยู่ในขอบเขตของความงาม หาได้จัดอยู่ในขอบเขตของความเป็นจริงหรือความดีงามไม่ [...]

‘หล่อหลอม’แล’ฟ้าฝัน’

หล่อหลอม
เดือนเย็นชื่นฉ่ำ                    ฟ้าฟากสรวง
เย็นหยาดหล้าซึ่งทรวง         ชื่นแย้ม
เผยทองปริ่มวาวรวง             หลอมทุ่ง
เลือดเหงื่อน้ำตาแต้ม            แต่งไว้ชื่นไหว
ชายคาหญ้าหม่นไหม้            มึนเงา
เงียบนิ่งในแสงเทา                ทาบเน้น
แมลงคืนค่ำเสียงเงา              งันข่าว
เปลือยเปล่าหัวใจเร้น             ลับแล้วแห่งหนาว
ระริกไฟตะเกียงว่ายเวิ้ง           วงหอม
พ่อแม่พี่น้องล้อม                    เปิบข้าว
ปลอบขวัญอุ่นรักถนอม           ชีวิต
วันใหม่ได้แรงก้าว                    เกี่ยวฟ้าล่าฝัน
………….
ฟ้าฝัน
ดิน-ป่า-ฟ้า-หนึ่งเนื้อ            นวลใจ
แรงร่วมเวียนวาดไหว            หว่านกล้า
ชีวิตก่อสายใย                       ชีวิต
พันผูกใสไว้หล้า                     ร่วมซึ้งสู่สม
แห้งแข็งฝุ่นคั่งค้าง                 ขอดถม
หญ้าแด่วดิ้นเฉาขม                 ขื่นไข้
น้ำค้างรุ่งโลมพรม                   ผงมผ่อน
ดินกร่อนจึงหญ้าได้                 ตื่นฟื้นชื่นเหลือ
สูญเมฆดำฉ่ำฟ้า                      เหือดแดง
หายป่าเขียวสิ้นแรง                 ร่างไหม้
ไร้ดินอุ่นใจแหนง                    นอนป่วย
เลือด, ร่าง, ใจฝาก                  ทุ่งหญ้านาเหลือง
 ‘ระวิน’

เรื่องเล่าจาก’คอสะพาน’

 
ถึงแม้จะเป็นคนดื่มเหล้า แต่ผมไม่ค่อยยอมรับความเป็น “คอสุรา” ของตัวเองเท่าใดนัก เพราะถึงอยากจะมีเหล้ากินทุกวัน แต่ผมก็นิยมดื่มพอประมาณ จิบพออ้วก เน้นความรื่นรมย์ในการดื่มกิน พูดคุย เสียมากกว่า
ปะเหมาะเคราะห์ดีเจอเพื่อนร่วมวงประเภทคอหนักก็มักจะเจอค่อนขอดว่าการดื่มเหล้าของผมนั้นมันช่างเหลวไหล หาความเร้าใจไม่ได้เอาเสียเลย
หรืออย่าง “คอหนังสือ” ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ ถึงจะชอบอ่านหนังสือแต่มันก็เป็นการตะลุยอ่านดะ อะไรก็ได้ที่มันวางอยู่ตรงหน้า หรืออ่านเพราะชื่อเรื่อง แบบปก แต่หาได้ละเลียดในการค้นหาความหมายในแต่ละบรรทัด หรือพินิจพิเคราะห์กลวิธีในการเขียนอย่างที่ “คอ” ประเภทนี้เค้านิยมกัน บางทีหนังสือที่เขาว่ากันว่าอ่านแล้วเหมือนโดนตีหัวแบะ ผมอ่านแล้วก็เฉยๆ ไม่รู้สึกโดน ขนาดที่ว่าชีวิตต้องเปลี่ยนไปเพราะหนังสือเล่มนึงอะไรประมาณนั้นไม่ใช่ผมแน่นอน
“คอเพลง” หรือครับ อืมม์…ก็เคยพอจะเรียกได้เหมือนกันละครับ แต่มันก็กลายเป็นอดีตไปเสียแล้ว ตอนนี้ชอบเพลงไหนก็หาโหลดเอาจากอินเตอร์เน็ตบ้าง แผ่นก็อปของเพื่อนบ้าง เครื่องที่ฟังก็เป็นแค่เอ็มพี-3 รุ่นกระป๋องกระแป๋ง ไม่ได้ฟังเครื่องเสียงจากสเตริโอเสียงกระหึ่มอีกต่อไป เรื่องฟังเพลงของผมในปัจจุบันนี่มันหยาบยิ่งกว่าทรายขี้เป็ดเสียอีก จะบอกให้
แล้วผมเป็น “คอ” อะไรกันเล่า?
ผมก็จะตอบว่า ไม่รู้เหมือนกัน เพราะผมไม่ได้อะไรนักหนากับเรื่องเหล่านี้ จะอ่านหนังสือ กินเหล้า ฟังเพลง ก็ไม่ได้ยึดเอาอะไรเป็นสรณะ ไม่มีความเชี่ยวชาญในระดับ “คอ” กับเรื่องเหล่านี้
ชีวิตของผมมันก็เรื่อยเปื่อยไปเรื่อยนั่นแหละ ไม่ค่อยจะมีความไฝ่ฝันอะไรเหมือนผู้คนธรรมดาเท่าใดนัก ไม่หวังมีบ้าน มีรถขับ หรือร่ำรวยเป็นเศรษฐีกะเขาครับ…
ใครจะว่าผมเพี้ยน แปลกแยก เป็นยอดมนุษย์จืดชืด ไม่ได้ความ [...]