‘ฮาร์ตบีต’สื่อรักรูปหัวใจ

ผมคิดว่าผมคงต้องตาย…ผมกำลังคิดเช่นนั้นจริง ๆ
          เธอกำลังจะทิ้งผมไปทั้ง ๆ ที่ไม่มีข้อขัดแย้งหรือลางบอกเหตุใด ๆ เป็นสัญญาณเตือนล่วงหน้าให้ผมเตรียมทำใจได้เลย และทั้ง ๆ ที่เธอก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
          ทุกอย่างมันฉุกละหุกฉุกเฉินเกินกว่าที่ผมจะตั้งตัวได้ทัน
          ความรู้สึกแรก
          “ต้นฟังเรานะ พรุ่งนี้เราจะไปจากที่นี่…ไม่เป็นไร ไม่ต้องตกใจ…”
เหมือนร่างกายจมหายไปในช่องน้ำแข็งขั้วโลก เงียบงัน เยียบเย็น ชาด้าน ความรู้สึกทั้งสามพลุ่งพล่านระคนกัน บอกไม่ถูกว่าอะไรเกิดขึ้นก่อน บอกไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร มันคงรวม ๆ กันหลอมกายให้อึ้งอั้นเป็นท่อนน้ำแข็ง
          “…มันไม่ใช่ความผิดของเธอ มันอาจเป็นความผิดของเรา ใช่! ทั้งหมดเป็นความรู้สึกของเราเอง เราจะไม่บอกเธอถึงเหตุผล แต่จะบอกให้เธอรู้ว่าเราคิดเรื่องนี้มานานแล้ว คิดทุกวัน คิดรอบคิดครอบทุกเหตุผลทั้งมวล กรอกคำถามมากมายลงไปในความคิดของเรา มันแปลงผลลัพธ์ออกมาเป็นคำตอบว่า stop, it’s enough …”
          ความรู้สึกต่อมาคือการพยายามตั้งคำถามกับดวงตาเด็ดเดี่ยวคู่นั้น แต่เหมือนช่องปากจะอัดแน่นไปด้วยก้อนหิน แขนขาถูกถ่วงด้วยตุ้มเหล็กที่มองไม่เห็น ทุกถ้อยคำที่เธอพลั่งพรูออกมาคมกริบราวใบมีด กรีดเฉือนลิ้นผมสั้นด้วน จนไม่สามารถกระดกคำพูดออกมาได้สักคำ
          “…แต่มันคงจะดีกว่าใช่ไหมที่เธอต้องรู้ อย่างน้อยก็เพื่อตัวเธอเอง และเธอก็จะได้ไม่มองว่าเราเป็นคนไม่มีเหตุผล เธอชอบบ่นเสมอว่าผู้หญิงไม่มีเหตุผล แต่นั่นล่ะคือเป็นเหตุผลหนึ่งในความไม่มีเหตุผลของผู้หญิงที่เธอชอบทำท่ารำคาญเสมอ โอเคแต่ก่อนคำว่า”ผมรักคุณ”ของเธอมันอาจหวานซึ้งกินใจจนเราโง่งม จนคิดว่าคำนี้เพียงพอที่สุดแล้วสำหรับชีวิตรัก และชีวิตคู่ในอนาคต ไม่ต้องพูด ! [...]

หลุมบ่อ

1.
“แดดร้อนจัง” มาลีพูดกับเพื่อนของเธอ
เธอกำลังเล่นกองทรายอยู่ในพื้นที่ก่อสร้างแห่งหนึ่ง ใจกลางกรุงเทพมหานคร มาลีเป็นเด็กตัวเล็ก ผิวคล้ำ เหมือนกับเด็กผู้หญิงอายุ 6 ขวบทั่วไป เธอและเพื่อนไว้ผมทรงเดียวกันหมด คือตัดสั้นแค่ติ่งหู
วันนี้ก็เหมือนกับทุกวัน ที่นอกจากอากาศจะร้อนจัดแล้ว มาลียังต้องอยู่ตามลำพัง เพราะพ่อของเธอต้องทำงานอยู่ในไซท์ตั้งแต่มาลียังไม่ตื่น อันที่จริงเธอเองก็ไม่ได้อยู่ตามลำพังนักหรอก เพราะยังมีเพื่อนลูกคนงานก่อสร้างเหมือนกันอีก 4 คน คอยเล่นเป็นเพื่อน พวกเด็กทั้งหมดไม่ได้เข้าโรงเรียน
มาลีไม่มีแม่…แม่ของเธอทิ้งเธอไปตั้งแต่เธอเกิดในโรงพยาบาล ซึ่งเธอไม่ได้รู้สึกเสียใจแต่อย่างใด เพราะในหมู่คนที่เธอรู้จักแถวๆนี้ ก็ทิ้งกันเป็นเรื่องปรกติอยู่แล้ว ไม่ว่าจะทิ้งกันเพราะความอดอยาก ทิ้งเพื่อไปอยู่กับลูกใหม่(มาลีเข้าใจว่าอย่างนั้น) หรือจากกันด้วยอุบัติเหตุก็สุดแล้วแต่ ทุกวัน มาลีอาศัยเพื่อนคนงานของพ่อเป็นทั้งครู คนดูแล พ่อครัวไปในตัว แค่นี้เธอก็อยู่ได้แล้ว
2.
“ปั้นให้กลมๆ เลยนะ แต่อย่าให้ใหญ่กว่าของกูล่ะ ไหนดูเด่ะ”
เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้น พวกเด็กๆกำลังจะเล่นดีดลูกหิน โดยขั้นแรกทุกคนต้องแอบไปเอาปูนที่เพิ่งผสมเสร็จจาก “ที่ทำงาน” ของพ่อแม่มาปั้นเป็นลูกกลมๆ เสร็จแล้วก็เอาไปฝังไว้ในกองทราย รอให้ปูนแข็ง ก็เป็นอันเสร็จ มาลีชอบปั้นปูนมากกว่าเล่นลูกหินซะอีก เธอปั้นไว้หลายลูกกะว่าจะเก็บเอาไว้เล่นคนเดียวตอนกลางคืนที่เพิงพักคนงาน เวลาที่พ่อของเธอไปกินเหล้าแล้วกลับดึก…เธอปั้นได้ 3 ลูกแล้ว
ช่วงระหว่างนั่งรอให้ลูกหิน(ลูกปูน)แข็ง มาลีนั่งกอดเข่ามองกองทราย…เธอชอบกองทรายเพราะมันคือของเล่นของเธอ “เกิดมาก็เห็นกองทรายแล้ว” เด็กน้อยฝันถึงที่ราบกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยทราย ทะเลทรายนั่นเองที่มาลีอยากไป เธอเคยเห็นทะเลทรายจากในทีวี แต่เธอคงต้องหารองเท้ามาใส่ เพราะทะเลทรายที่เธอเห็นนั้นมีทั้งงู และแมงป่องอยู่ด้วย
แต่ที่มาลีเห็นตอนนี้มีแต่ตึก ตึกที่รายล้อมพื้นที่ที่เธออยู่ โดยมีแผงสังกะสีกั้นเป็นกำแพง “เขากั้นไว้ไม่ให้เด็กออกไปซน เดี๋ยวโดนรถชนตาย” [...]