กรอบนโยบาย “การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย” (ททท.) ช่วง 3-4 ปีข้างหน้ากำหนดไว้คร่าวๆ จะวางแผนดึงตลาดกลุ่ม “นักท่องเที่ยวคุณภาพ” ให้มาเยือนเมืองไทยมากขึ้น

สอดคล้องกับผลการสำรวจในหลายประ เทศ อาทิ สหรัฐอเมริกาและออสเตรเลีย ที่พบว่า กลุ่มนักท่องเที่ยวระดับคุณภาพ มีเงินถุงเงินถังนี่แหละ นับวันยิ่งขยายตัวมากขึ้น

นอกจากนั้น ยังเป็นตลาดที่เต็มใจควักเงินเป็นแสนๆ บาท เพื่อซื้อแพ็กเกจเข้ามาท่องเที่ยวลิ้มลอง “ประสบการณ์ใหม่” ในต่างแดน หลีกหนีความจำเจในประเทศตัวเองนักเที่ยวประเภทนี้เรียกว่ากลุ่ม “เอ็กซ์พีเรียนเชียล แทรเวล“

มีความต้องการคล้ายกับกลุ่มนักท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม (คัลเจอร์รัล ทัวริซึ่ม) เพียงแต่เปิดมุมมองกว้างกว่าแง่มุมการท่องเที่ยวเฉพาะด้านศิลปะ-วัฒนธรรม

พูดให้เห็นภาพก็คือ กลุ่ม “เอ็กซ์พีเรียนเชียล แทรเวล” ถ้าจะให้เที่ยวเชิงวัฒนธรรมก็ชอบแต่ถ้ามีทัวร์จัดพาเดินบุกป่าฝ่าดง “อะเมซอน” เพื่อสำรวจระบบนิเวศและเก็บสมุนไพรในป่ามาต้มชงดื่มเองนั่นยิ่งชอบใหญ่ ซึ่งทัวร์แบบนี้มีขายจริงๆ ในสหรัฐ

สมาคมศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยเยลก็มีธุรกิจนำเที่ยวลักษณะข้างต้นเช่นกัน โดยทำร่วมกับบริษัทเอกชน คิดค่าหัวคนละเกือบ 2 แสนบาท หนึ่งในโปรแกรมทัวร์ที่จัดเตรียมไว้ เช่นพาตระเวนดูศิลปะการทำอาหารอันเลื่องชื่อของแคว้นทัสกานี ประเทศอิตาลี เจาะลึกเมนูอาหารท้องถิ่น รวมถึงกระบวนการผลิตไวน์และกรรมวิธีคั่วกาแฟสไตล์ทัสกานี่

ว่าไปแล้วสำหรับตลาด “เอ็กซ์พีเรียนเชียล แทรเวล” นั้นไทยเรามีศักยภาพไม่แพ้ชาติไหนในโลก.. เพียงแต่ขอให้เป็นการมอบประสบการณ์ดีๆ ให้นักท่องเที่ยวก็แล้วกัน เรื่องโด่งดังแนวโลกียะในอดีตจะได้เพลาๆ ลงหน่อย!

วันเสาร์

ผมคิดว่าผมคงต้องตาย…ผมกำลังคิดเช่นนั้นจริง ๆ

          เธอกำลังจะทิ้งผมไปทั้ง ๆ ที่ไม่มีข้อขัดแย้งหรือลางบอกเหตุใด ๆ เป็นสัญญาณเตือนล่วงหน้าให้ผมเตรียมทำใจได้เลย และทั้ง ๆ ที่เธอก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

          ทุกอย่างมันฉุกละหุกฉุกเฉินเกินกว่าที่ผมจะตั้งตัวได้ทัน

          ความรู้สึกแรก

          “ต้นฟังเรานะ พรุ่งนี้เราจะไปจากที่นี่…ไม่เป็นไร ไม่ต้องตกใจ…”

เหมือนร่างกายจมหายไปในช่องน้ำแข็งขั้วโลก เงียบงัน เยียบเย็น ชาด้าน ความรู้สึกทั้งสามพลุ่งพล่านระคนกัน บอกไม่ถูกว่าอะไรเกิดขึ้นก่อน บอกไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร มันคงรวม ๆ กันหลอมกายให้อึ้งอั้นเป็นท่อนน้ำแข็ง

          “…มันไม่ใช่ความผิดของเธอ มันอาจเป็นความผิดของเรา ใช่! ทั้งหมดเป็นความรู้สึกของเราเอง เราจะไม่บอกเธอถึงเหตุผล แต่จะบอกให้เธอรู้ว่าเราคิดเรื่องนี้มานานแล้ว คิดทุกวัน คิดรอบคิดครอบทุกเหตุผลทั้งมวล กรอกคำถามมากมายลงไปในความคิดของเรา มันแปลงผลลัพธ์ออกมาเป็นคำตอบว่า stop, it’s enough …”

          ความรู้สึกต่อมาคือการพยายามตั้งคำถามกับดวงตาเด็ดเดี่ยวคู่นั้น แต่เหมือนช่องปากจะอัดแน่นไปด้วยก้อนหิน แขนขาถูกถ่วงด้วยตุ้มเหล็กที่มองไม่เห็น ทุกถ้อยคำที่เธอพลั่งพรูออกมาคมกริบราวใบมีด กรีดเฉือนลิ้นผมสั้นด้วน จนไม่สามารถกระดกคำพูดออกมาได้สักคำ

          “…แต่มันคงจะดีกว่าใช่ไหมที่เธอต้องรู้ อย่างน้อยก็เพื่อตัวเธอเอง และเธอก็จะได้ไม่มองว่าเราเป็นคนไม่มีเหตุผล เธอชอบบ่นเสมอว่าผู้หญิงไม่มีเหตุผล แต่นั่นล่ะคือเป็นเหตุผลหนึ่งในความไม่มีเหตุผลของผู้หญิงที่เธอชอบทำท่ารำคาญเสมอ โอเคแต่ก่อนคำว่า”ผมรักคุณ”ของเธอมันอาจหวานซึ้งกินใจจนเราโง่งม จนคิดว่าคำนี้เพียงพอที่สุดแล้วสำหรับชีวิตรัก และชีวิตคู่ในอนาคต ไม่ต้องพูด ! เรารู้ว่าเธอจะบอกว่าเธอก็ยังพูดมันอยู่ทุกวัน นี่ยังไงที่เธอไม่มีเหตุผล เธอทำเป็นว่าท่องประโยคนี้ทุกวันแล้วรักมันจะหวานแหววตลอดกาลหรือไง มันก็เหมือนพระสวดมนต์น่ะแหละ ท่องบ่นทุกวี่วันโดยไม่รู้ว่ามันแปลว่าอะไร…”

          ขณะที่รู้สึกว่าตัวตนแข็งขืน – ชาด้านและเยียบเย็นสุดขั้วหัวใจ แต่เหงื่อกาฬกลับปุดปูดเต็มหนังหัวล้านเลี่ยน หลอมไหลเป็นทางเข้าเบ้าตา แสบพร่าจนม่านน้ำตาไหล – เป็นน้ำตาในความแตกตื่นงุนงงที่ไม่สามารถปิดก๊อกได้แล้ว

“…ฟังนะเราไม่เคยมีคนใหม่ ไม่เคยมีใครในชีวิตเราเลยนอกจากเธอ ความรักแรกและรักเดียวของเราก็คือเธอ ความผิดเดียวที่เธอทำให้เราตัดสินใจอย่างนี้ก็คือการเป็นตัวเธอ ความเสมอต้นเสมอปลายเกินไปของเธอที่ไม่เคยคิดเปลี่ยนแปลงอะไรเพื่อใครนั่นล่ะคือคำตอบที่เธอต้องครวญใคร่ เราก็ได้แต่หวังว่าจะได้พบใครในเร็ววันที่จะมาทำให้รักแรกของเราเลือนลางจางหายไปจากใจแห้งละโหยของเราเสียที

          เราคิดว่านี่ดีที่สุดแล้วสำหรับเราทั้งสองคน ต่างคนก็จะได้ทำในสิ่งที่ต้องการอย่างอิสระ เราจะยังเป็นเพื่อนกันก็ได้ ถ้าเธอใจกว้างขึ้น เราว่าถ้าเธอได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น เหงามากขึ้น บางทีเธออาจจะคิดได้และเลิกคิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางเสียที ที่สำคัญเธอจะได้มีเวลาเป็นของตัวเองสักที เธอจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับเรามาก ไม่ต้องมาคอยง้อเรา ไม่ต้องเสียเวลามานั่งคุยโทรศัพท์กับเรา เธอชอบไม่ใช่เหรอ ทุกวันเธอจะบ่นอยู่เรื่องเดียวว่าไม่มีเวลา โครงการร้อยแปดพันเก้าที่เธอร่างมันไว้ในอากาศจะได้เป็นจริงเสียที เธอจะเอาเรื่องนี้ไปเขียนก็ได้นะ เอาไปเพิ่มกับอีกร้อยพล็อตที่เธอเริ่มบรรทัดแรกมันไว้เมื่อสิบปีก่อน

          นี่ล่ะเรื่องจริง ที่เธอคิดฝันไม่ถึง ไม่เหมือนนิยงนิยายที่กองพะเนินถมหัวเธออยู่นั่น เราจะทิ้งให้เธอกินความบ้าของเธอต่อไปคนเดียว อยู่คนเดียวอย่างที่เธอชอบ…แล้วนั่นเลิกกินซะทีได้ไหมไอ้ลูกอมนั่น เราขอร้องกี่ครั้งแล้ว เธอก็รู้ว่าเราไม่ชอบกลิ่นของมัน เธอก็ยังจะอมอยู่ได้ เห็นไหมแค่เล็ก ๆ น้อย ๆ เธอก็ทำให้เราไม่ได้…”

ถึงตอนนี้ผมยิ่งแน่ชัดแล้วว่าปรารถนาความตายยิ่งกว่าแม่โขงสักแบน ทุกครั้งเวลาเครียด หรือวันไหนที่ทะเลาะกับเธอรุนแรง ผมก็จะหลบออกไปกรอกแม่โขงสักแบน เติมความเมามายให้คลายอารมณ์แล้วค่อยกลับมางอนง้อ แต่พักหลังผมดื่มได้ไม่มากหัวใจมันคอยแต่จะตุ้ยช่องอกให้จุกกระอักจนกลืนไม่ค่อยลง หมอเคยบอกให้หันมาดื่มไวน์ พ่อแม่หมอคงไม่รู้ว่าไวน์ขวดหนึ่งมันหมายถึงข้าวสารกี่กระสอบ

          วันนี้ – ทุกคำพูดของเธอโบยตีก้อนหัวใจผมจนปวดแปลบ สิ่งที่เธอพูดคือความจริงแท้ที่ราดรดลงในก้นบึ้งดวงจิตของผมจนลุกร้อน ความจริงที่ผมพยายามปิดซ่อนหรือพยายามลืมมันจากชีวิต กักมันไว้ในส่วนลับเร้นของจิตใจ แล้วเอาเหตุการณ์เฉพาะหน้า และหน้าระรื่นฉาบทาไว้

          ดูเธอสิ เธอเหมือนเป็นใครที่ไม่เคยรู้จัก เธอไม่เคยว่าอะไรผมสักคำมาก่อน เธอเป็นคนพูดน้อย เป็นคนใจเย็น เป็นคนอ่อนหวาน แต่นี่มันอะไรกัน เธอกลายเป็นคนคิดเล็กคิดน้อย พูดมากและกล้าบ้าบิ่น นี่ใครเอาอะไรมาหว่านลงในความคิดของเธอกันนะ โดยเฉพาะเรื่องที่เธอกำลังบอกกับผม

ผมพยายามอยู่กับวันนี้ อยู่อย่างนี้ไปเรื่อย ๆ เคยมีหลายคนเคยบอกว่าผมล้อเล่นกับชีวิตเกินไป ไม่รู้จักวางแผนชีวิต บางคนว่าผมหลงเข้าไปอยู่ในนิยายที่อ่าน คิดว่าตัวเองเป็นแดนนี่ของผองเพื่อน คิดว่าตัวเองเป็นอ็อตโต แม้แต่ยายของผมก็เคยเตือนสติว่าผมชักเหมือนจักจั่นเข้าไปทุกที หลงร้องเพลงและชื่นชมกับความเพลิดเพลินของเสียงตัวเอง จนลืมไปว่าชีวิตจักจั่นนั้นมันสั้นยิ่งกว่าวงจรชีวิตยุงเสียอีก เผลอแวบเดียวจักจั่นเสียงใสก็แห้งตายคาต้นไม้ สุดท้ายมันก็เหลือเพียงร่างกลวง ๆ โปร่งใส และปลิดปลิวไปกับสายลมในที่สุด

          ผมยิ้มกับความช่างคิดของยาย และขบขันนิทานที่อีสปไม่ได้แต่งเรื่องนี้

ใครและใครอีกหลายคนต่างพร่ำเตือนผม พวกเขาสนใจอะไรผมนัก ก็นี่มันชีวิตผม สุดท้ายชีวิตผมจะจบลงแบบไอ้ฟัก ก็ไม่เห็นเป็นไร …ฟักหัวแม่มึงสิ!

แต่พอเธอเดิน ไม่สิ เธอพุ่งเข้ามาในชีวิต ผมก็เริ่มที่จะนึกถึงถ้อยคำของผู้หวังดี และทบทวนถึงชีวิตของตนขึ้นมาบ้าง แต่นั่นมันก็ชั่วขณะ เพราะเธอเองก็ไม่เคยบ่นว่าเดือดร้อนอะไร

ชีวิตผมก็ดำเนินมาอีหรอบนี้ เหมือนเส้นประที่ค่อย ๆ ปะติดปะต่อไปเรื่อย ดวงอาทิตย์ก็ยังลอยข้ามหัวไปมานับได้ ๗๓๑ ครั้ง เข็มสั้นนาฬิกาหมุนได้ ๕๗๒ ครั้ง

แต่จู่ ๆ วันนี้ วันที่ดวงอาทิตย์โผล่ที่เส้นขอบฟ้า กำลังจะเริ่มต้นรอบที่ ๗๓๒ ของมันอย่างปกติวิสัย ท้องฟ้ากลับดำมืดกลบกลืนแสงเรืองรองสิ้น ราวกับมันถูกผลักจนตกจักรวาล เหลือบมองนาฬิกาบนผนังซีดจาง เข็มอันซื่อตรงที่ไม่เคยโกหกใครนอกจากตัวมันเอง ก็ดูเหมือนจะหมุนคว้าง เข็มสั้นไล่ตามเข็มยาวราวกับพยายามจะกัดกินกันเอง

เธอกำลังพูดอะไรนะ ผมพยายามฟัง แต่เสียงที่ผมได้ยินคือคามเงียบงัน ปากเธอพะงาบ ๆ เหมือนปลาในตู้ที่ผมเคยพยายามฟังว่ามันกำลังพูดอะไรกับผม ผมเคยนั่งจ้องหัดอ่านปากมันนานนับวัน ได้ความหมายเดียวเพียงว่า “ปล่อย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”

ใช่ – เค้าลางมันเริ่มแต่วันนั้น เธอกลับมาจากทำงาน และไม่พูดพร่ำฟังเพลงไม่ว่าร็อกหรือแร็บ เธอกรอกเสียงเขียวอี๋ลงในช่องหูผมทันทีว่านั่งทำอะไรอยู่ พอได้คำตอบเท่านั้น หน้าเธอก็เขียวยิ่งกว่าเสียง เดินลงส้นวัดความสั่นสะเทือนได้ ๗ ริกเตอร์ไปนั่งนิ่งที่ระเบียง

“เราแค่พยายามจะหัดเป็นล่ามให้มันเท่านั้น ถ้าเราฟังมันรู้เรื่องเราก็จะมีชื่อเสียงที่สุดในโลก” ผมเดินไปโอบเธอจากด้านหลัง”นี่เราแปลได้คำนึงแล้วนะ มันพูดว่าปล่อย ๆๆๆ ไม่เชื่อไปดูปากมันสิ”

“เธอนั่นแหละปล่อย เธอบอกเราว่าวันนี้จะทำงานให้ได้สักชิ้น แต่เธอกลับเอาเวลาทั้งวันมานั่งดูปลาหายใจ เธอก็แค่ปลาตู้ที่หายใจพะงาบ ๆ ไปวัน ๆ “

ตอนนี้ปากเธอเหมือนปลาตัวนั้น ปลาตัวที่ผมเอาลูกอมรูปหัวใจสุดโปรดของผมหย่อนให้มันกิน เชื่อไหมมันเป็นปลาตะกละจริง ๆ มันฮุบคำเดียวไม่ต้องเคี้ยวเลย และคืนเดียวกันนั้นมันก็ลอยหงายท้องอวดพุงขาว ๆ ของมันให้เธอดู

“ต้น…ต้น…ต้นนี่เธอไม่ได้ฟังเราเลยใช่ไหม เห็นไหมว่าเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง เธอมักไม่ฟังเราเสมอเวลาที่เราพูดความจริงเกี่ยวกับตัวเธอ เธอจะหนีมันทุกครั้ง หนีทวนไปกับลมในรูหูของเธอ เมื่อเธอไม่ฟังที่เราอธิบายเลย มันก็ไม่จำเป็นแล้วที่จะต้องพูดอะไรกันให้มากความ ลาก่อน เธอนึกทบทวนดูเอาเองก็แล้วกันว่าทำไมเหตุการณ์นี้ถึงเกิดขึ้นได้ แต่ขอให้เธอรู้ไว้เท่านั้นว่าเราประคับประคองมันไปไม่ไหวแล้ว มันหนัก มันเหนื่อย เพราะเธอปล่อยให้เราทำมันอยู่คนเดียว ส่วนเธอก็ลอยอยู่เหนือปัญหาทั้งมวลมาตลอด ในเมื่อเกมนี้ต้องเล่นกันสองคน อีกคนหนึ่งไม่พร้อม เราก็จำเป็นต้องถอนตัว เพราะชีวิตของเรายังมีอีกหลายเกมที่ยังไม่ได้เล่น เธอฟังอยู่ใช่ไหมต้น …”

เสียงเธอเงียบหายไปอีกแล้ว ได้ยินแต่เสียงลมหายใจของตัวเอง และจังหวะเต้นของหัวใจที่ไวเหมือนหัวใจไก่ แรงราวกับกระบอกลูกสูบของเครื่องยนต์ ๑๕๐ แรงม้า จนแทบจะพุ่งพล่านออกมาจากช่องอก

วันนั้น – วันแห่งเค้ารางนั้น หลังคำพูดที่เธอไม่เคยพูดอย่างนั้นกับผมมาก่อน ผมนั่งหายใจไม่ออก ก้าวขาไปไหนไม่ได้ หัวใจบีบรัดระรัวยิ่งกว่ากองศึก รู้สึกชาด้านไปทั้งร่าง แยกไม่ออกว่ารู้สึกร้อนหรือหนาวมากกว่ากัน สายตาพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา

ผมถูกส่งเข้าโรงพยาบาลเพราะเธอหันมาเห็นพอดี นาทีนั้นผมไม่อาจเห็นได้ว่าสีหน้าเธอเป็นอย่างไร นอกจากเสียงแตกตื่นและร่ำไห้

ผมยังจำได้เธอสัญญาว่าจะไม่ทำให้ผมเป็นอย่างนี้อีก เธอเพิ่งจะรู้ เธอขอโทษ ผมเองก็บอกเธอว่าไม่ต้องขอโทษ เพราะผมเองก็เพิ่งรู้เช่นกันว่าผมเป็นโรคฮาร์ตบีตอ่อนแอ

วันนี้ – วันแห่งดวงอาทิตย์ดับ เธอเดินหันหลังให้ผม ทั้งที่เคยสัญญาไว้ และทั้ง ๆ ที่รู้ ผมค่อย ๆ ทรุดร่างลงนอนกับพื้นหมดสิ้นเรี่ยวแรง

ผมผิดมากหรือ ผมทบทวน ผมไม่รักเธอจริง ๆ เหรอ ถ้าผมไม่รักเธอแล้วทำไมมันถึงได้เจ็บอย่างนี้ เธอจะรู้ไหมนะว่าผมทรมานแค่ไหน

นี่ผมกำลังจะตายกระนั้นหรือ ผมกำลังจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เหรอ

ผมแกะเม็ดลูกอมอย่างยากเย็นมือสั่นยึกยือ ผมต้องกินลูกอม ผมจะต้องไม่เป็นไร ลูกอมช่วยให้ชุ่มคอ ผมจะต้องหาย ผมยังไม่ได้พูด ยังไม่ได้บอกเธอหลายสิ่งหลายอย่าง

ใช่ – สิ่งที่เธอพูดมานั้นถูกต้องพันเปอร์เซนต์ มันถูกจนกระทั่งก่อนที่เธอจะเดินเข้าในห้อง

ผมเพิ่งจบจดหมายที่เป็นข่าวดีที่สุดในชีวิต

เธอเดินออกไปแล้ว ไม่เหลียวกลับมามองอย่างที่เคย

ผมหยิบจดหมายขึ้นมาจากพื้นด้วยมือสั่นเทา แล้วกำมันไว้ด้วยอุ้งมือ ส่วนปลายนิ้วหงิกงอแข็งขืนก็ช่วยกันแกะลูกอมรูปหัวใจสีแดงออกมา

ผมไม่มีเวลาแล้ว เลือดในกายราวถูกต้มด้วยไฟอเวจี แต่เหงื่อกาฬกลับเย็นเยียบ ตอนนี้ผมได้แต่นอนเหยียดหงายมองพัดลมเพดานที่กำลังจะล่วงลงมาใส่

ผมค่อย ๆ ประคองลูกอมอย่างยากเย็นหย่อนลงในปาก แต่มันกลับไหลลื่นไปค้างนิ่งเหนือลิ้นไก่ กลายเป็นจุกก๊อกขวดไวน์อัดแน่นในช่องคอ

ภาพวัยเด็ก พ่อ แม่ ยาย ผู้คนรอบกาย ดินแดนที่เคยไปเที่ยวท่องมาทุกแห่งหนล้วนเป็นสีเทามืด ภาพเธอผุดขึ้นมารวดเร็วเหมือนกรอเทปวิดีโอ ผมรักเธอ ผมอยากสิ่งหนึ่งกับเธอ

สิ่งสุดท้ายที่ผมจะบอกเธอก็คือเรื่องสั้น “ฮาร์ตบีต สื่อรักรูปหัวใจ” ของผมได้รับการตีพิมพ์แล้ว ผมไม่ได้เป็นอย่างที่เธอกล่าวหาแล้ว รูปวาดเกิดขึ้นบนผืนผ้าใบแล้ว มันมิได้ว่างเปล่าแล้ว

สิ่งที่ดีที่สุดเกิดขึ้นแล้ว

บุญพา วาสนาส่ง

ดอกไม้ดอกหนึ่ง
อยู่ในป่า
เกิด เติบโต และรอวันผลิบาน
แต่วันหนึ่งดอกไม้เศร้าโศก
ไม่อยากเติบโต ผลิบาน
ร้าวรานเพราะไม่มีใครเห็น
แล้วฉันจะบานเพื่อใคร-ดอกไม้ถาม
จนวันหนึ่ง มีเสียงกระซิบมาจากเบื้องบน
ดังมาจากดาวดวงหนึ่งบนฟากฟ้า
บอกว่า-อย่าเศร้าไปเลยดอกไม้
เจ้าเกิดมาก็เพื่อผลิบาน-ไม่ใช่หรือ
เติบโต ผลิบาน เพื่อตัวเองไม่ได้หรือ
ดอกไม้สะท้านสะทก
ก่อนหัวใจสั่นไหวเมื่อมองขึ้นไปท้องฟ้าเบื้องบน
ดาวดวงนั้น เล็กกระจิดริด
ริบหรี่ราวแสงจากหิ่งห้อยในยามค่ำคืน
เจ้าเห็นข้าหรือไม่-ดวงดาวถาม
เห็นมั๊ยเล่า-ข้าเป็นเพียงดาวอับแสงดวงหนึ่ง
เป็นเพียงจุดเล็กๆบนฟ้าที่ดารดาษไปด้วยดาวพราวแสง
แต่ถึงอย่างไรข้าไม่เคยหม่นเศร้ากับตัวเอง
อย่างน้อยข้าเกิดมาเพื่อส่องแสง
ข้ารู้เพียงเท่านั้น
ดอกไม้แย้มยิ้มให้กับดวงดาว
พบคำตอบให้ตัวเอง
ข้าพร้อมแล้วจะผลิบาน
เพื่อตัวเอง เพื่อโลก และเจ้าด้วย
ดวงดาว…

ชิกไก้ปั่ว

วิกฤตราคา ‘น้ำมันดิบ’ พุ่งกระฉูดขึ้นไปเกือบติด 100 ดอลลาร์สหรัฐต่อบาร์เรล เป็นปัญหาใหญ่ที่คนเดินถนนทั่วโลกต้องก้มหน้ารับกรรมอย่างไร้ทางสู้

งานนี้องค์กร โอเปก หรือกลุ่มประเทศผู้ส่งออกน้ำมันรายใหญ่ ตกเป็นเป้าโดนชี้นิ้วประณามอยู่เนืองๆ ว่า เป็นตัวการทำให้ราคาน้ำมันวิ่งเดินหน้าไม่หยุด

ระหว่างงานสัมมนานาชาติเรื่อง น้ำมันและการเงิน ในกรุงลอนดอน ซึ่งจัดโดยหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่ อินเตอร์เนชั่นแนล ทรีบูน

นายอับดุลเลาะห์ บิน หะหมัด อัล อัตติยาห์ รัฐมนตรีกระทรวงพลังงานการ์ตา ในฐานะชาติสมาชิกโอเปกรุ่นบุกเบิก จึงได้โอกาสลุกขึ้นชี้แจงเสียงดังๆ..

ตลอด 50 ปีที่ผ่านมา โอเปกโดนกล่าวหาว่า เป็นมารร้ายจ้องสูบเลือดสูบเนื้อเพื่อนมนุษย์

แต่วันนี้ถึงเวลาที่ตนต้องพูดความจริงเกี่ยวกับ ปัญหาราคาน้ำมัน จากมุมมองโอเปกให้รู้ดำรู้แดงเสียที!

ท่านรัฐมนตรีการ์ตา ฟันธงว่า ต่อให้โอเปกเพิ่มกำลังการผลิตน้ำมันอีกวันละ 5 แสน หรือล้านบาร์เรล ราคาน้ำมันก็ใช่จะลดลงง่ายๆ เพราะมีสาเหตุอีกหลายประการด้วยกันนอกเหนือจากปริมาณความต้องการบริโภคน้ำมันที่พุ่งสูงขึ้นทุกขณะตามธรรมชาติอยู่แล้ว นั่นก็คือ

1. บรรดานักลงทุนรายใหญ่สูญเสียเงินไปมหาศาลจากการลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์ หุ้น และตราสาร/พันธบัตรต่างๆ จึงหันมาซื้อขายเก็งราคาน้ำมัน รวมถึงผลิตภัณฑ์ในหมวดปิโตรเคมีแบบล่วงหน้าแทน ส่งผลให้เกิดการ ปั่นราคาน้ำมัน ขึ้นในตลาดโลก

2. แต่ละประเทศก็มี โรงกลั่นน้ำมัน ของตัวเองอยู่แล้ว แต่ไม่รู้จักปรับปรุงศักยภาพของระบบการกลั่นให้เพิ่มมากขึ้น ทีนี้พอกลั่นน้ำมันออกมาป้อนโรงงาน หรือ ป้อนเครื่องจักรทั้งหลายไม่ทัน ราคาเชื้อเพลิงจึงต้องทะยานสูงขึ้นโดยอัตโนมัติ ยิ่งไปกว่านั้นโรงกลั่นหัวหมอส่วนใหญ่ก็ไม่ยอมลดกำไรค่ากลั่น โดยอ้างราคากลางตลาดโลกยันเต

3. รัฐบาลแต่ละชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งรัฐบาลชาติแถบทวีปยุโรป คือตัวการใหญ่ในมหกรรม โก่งราคาน้ำมัน เช่นกัน เนื่องจากไม่ยอมลดอัตรา ภาษี น้ำมันลงมาเพื่อช่วยเหลือประชาชน เพราะตัวรัฐบาลเองกลัวเสียรายได้เข้าคลัง

วิธีเอาตัวรอดจากมหาภัยน้ำมันระลอกล่าสุดสำหรับชาวบ้านอย่างเราๆ ท่านๆ คงอยู่ที่การท่องคาถา ‘ประหยัด’ เอาไว้ให้มั่น…

เพราะดูท่าจะหวังพึ่งคนอื่นลำบาก!

วันเสาร์

ทุกวันนี้ คงไม่มีใครไม่รู้จักชื่อห้างซูเปอร์มาร์เก็ตยักษ์ใหญ่ ‘เทสโก้’  

ห้างเทสโก้มีต้นกำเนิดอยู่ในประเทศอังกฤษ ก่อนแผ่ขยายสาขากว้างใหญ่ไปทุกมุมโลก มีพนักงานร่วมๆ 3 แสนคน

เทสโก้ถูกโจมตีว่าเป็นตัวการทำลาย ธุรกิจชุมชน หรือที่บ้านเราเรียกว่าร้านโชห่วยทั้งหลาย

ในอังกฤษเอง กระแสต้านเทสโก้ก็แรงไม่แพ้ที่เกิดขึ้นในโคราช เชียงใหม่ กระบี่ อุดรธานี พะเยา ฯลฯ

ยกตัวอย่างเช่นเมืองเชอริ่งแฮม เขตนอร์ฟอล์ก ชุมชนที่นั่นต่อสู้คัดค้านไม่ให้เทสโก้เข้ามาเปิดดำเนินกิจการนานถึง 10 ปีเต็ม

ล่าสุด ไม่กี่วันที่ผ่านมา กลุ่มต่อต้านเทสโก้ก็เพิ่งได้รับชัยชนะครั้งสำคัญ หลังจากสภาเทศบาลเมืองเชอริ่งแฮม ลงมติคัดค้านแผนก่อสร้างห้างเทสโก้ไปเรียบร้อยแล้ว

อย่างไรก็ตาม ชัยชนะครั้งนี้อาจมีเวลาดีใจได้ไม่นาน เนื่องจากยังต้องไปต่อสู้กันอีกครั้งในชั้นพิจารณาของคณะกรรมการชุดใหญ่!

ผลกระทบจากการรณรงค์ต่อต้านเทสโก้ ซึ่งดำเนินมาอย่างยาวนานได้ทำให้ ชุมชุมเชอริ่งแฮม ที่เคยอยู่กันอย่างสงบสุขแตกเป็น 2 ฝ่าย

ฝ่ายหนึ่งบอกว่า เทสโก้จะช่วยให้ชาวบ้านซื้อของถูก มีลดแลกแจกแถม

ส่วนอีกฝ่ายแย้งว่า การเปิดเทสโก้นั้นไม่ต่างอะไรกับการ ‘ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์’ ร้านค้าในพื้นที่ ซึ่งเป็นแหล่งกระจายรายได้ของชาวเมือง และยังเป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวอีกด้วย

สำหรับกลเม็ด-เทคนิคระดมเสียงสนับสนุนของเทสโก้ก็จัดว่าไม่ธรรมดา มีทั้งทำผ่านการส่งจดหมาย โทรศัพท์ รวมถึงบุกไป ล็อบบี้ สมาชิกสภาเทศบาลเชอริ่งแฮมถึงบ้าน พร้อมกับส่งคนเข้าไปล่ารายชื่อขอความเห็นใจกับชาวเมือง โดยเอาผลประโยชน์หลากหลายชนิดเข้าไปล่อใจ

ประเด็นปัญหาความขัดแย้งระหว่างการขยายตัวไม่หยุดยั้งของเทสโก้ กับ แรงต่อต้านจากชุมชนต่างๆ ทั่วโลก จะยังคงเป็นหนังเรื่องยาวที่ไม่ยุติลงง่ายๆ อย่างแน่นอน!

วันเสาร์

ลมหนาวเริ่มพัดผ่านกระทบต้องผิวกาย ปุยเมฆขาวนวลบนท้องฟ้าสีคราม เคลื่อนคล้อยตัวเข้าบดบังแสงแดดอบอุ่นจากพระอาทิตย์ดวงโต ถึงแม้อากาศจะเพิ่งเริ่มหนาวนิดๆ แต่เพราะไม่เคยชมชอบไอเย็น เราจึงรีบเดินจ้ำอ้าวไปยังร้านเล็กๆ ที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นกาแฟ อย่างน้อยจังหวะของการก้าวเดินก็ช่วยเพิ่มไออุ่น และที่สำคัญ ณ จุดนัดหมายแห่งนั้น ยังมีดวงตะวันที่กำลังฉายแสงรออยู่

จับตาดวงตะวันดวงนี้ให้ดี เพราะแสงที่สาดส่องให้ทั้งความอบอุ่นและร้อนแรงอย่างไม่ธรรมดา

ระบอบการปกครองแบบ “คอมมิวนิสต์” ในโลกนี้กล่าวได้ว่า มีหลงเหลืออยู่แค่ไม่กี่ประเทศ

  แวดวงการเมือง “โปแลนด์” บังเกิดสีสันสั่นสะท้านสะเทือนเส้นศีลธรรม
  ภายหลังจากพรรคการเมืองน้องใหม่ “พรรคสตรี” (ปาเตีย โคเบียต : พีเค) ขึ้นป้ายรณรงค์หาเสียงสุดเร้าใจ
  จับสมาชิกร่างกายเปลือยเปล่า 7 คน มาถ่ายแบบโปสเตอร์หาเสียง ท้าทายทัศนคติ “อนุรักษ์นิยม” ของคนโปแลนด์รุ่นเก่า
  “มานูเอลา เกรตคอฟสกา” ประธานพรรคพีเค เผยเบื้องหลังว่า
  สาเหตุที่ตัวเธอกับเพื่อนสมาชิกอีก 6 คนลุกขึ้นมาปลดผ้าถ่าย “นู้ด” หาเสียง ถ้ามองแบบฉาบฉวยอาจหาว่าต้องการ “ขายเซ็กซ์”
  แต่เนื้อหาเบื้องลึกที่แท้จริงที่ต้องการสื่อสารไปยังประชาชนโปแลนด์ ก็คือ
  “เราไม่มีอะไรปิดบังซ่อนเร้นต่อประชาชน!”
  “โปสเตอร์ชิ้นนี้ตั้งใจทำขึ้นมาเพื่อทำลายภาพพจน์ทางการเมืองเก่าๆ ที่ถูกครอบงำโดยพวกผู้ชายใส่สูทเคร่งขรึม และไม่เคยมีแก่นสารอะไรเลย” มานูเอลาให้สัมภาษณ์สำนักข่าวเอเอฟพี

  มานูเอลาก่อตั้งพรรคสตรี หรือพรรคพีเค ขึ้นมาเมื่อช่วงต้นปีที่ผ่านมา ชูคำขวัญ ซึ่งเป็นจุดขายหลักของพรรค
  “พรรคเพื่อผู้หญิง…โปแลนด์คือผู้หญิง!”
  ปัจจุบันมีสมาชิกหญิงล้วนเข้าร่วมประมาณ 1,500 คน
  ในจำนวนนี้บางคนเป็นสตรีที่มีฐานะทางสังคมสูง เข้าข่ายคนดังระดับประเทศ เช่น “คริสเตียนา แจนดา” นักแสดง และ “แอกเนียสกา ไรลิก” แชมป์มวยหญิงรุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวต
  “เราคือผู้หญิงที่มีความงดงาม เปิดเผย ภาคภูมิใจในตัวเอง เราเป็นคนตรงไปตรงมาและจริงใจทั้งทางร่างกายและจิตใจ การรณรงค์ครั้งนี้ของเราไม่ใช่การขายภาพอนาจาร…
  “ลองมองดูหน้าตาของเราแล้วจะเห็นว่าเต็มไปด้วยความฉลาดเฉลียวสมภาคภูมิและใส่ใจต่อสังคม” มานูเอลาบอกอย่างนั้น

  แม้ยุคสมัยคอมมิวนิสต์ครองเมืองจะได้ผ่านพ้นไปจากสังคมโปแลนด์แล้ว
  แต่สถานการณ์ทางการเมืองก็ยังเหมือนตกอยู่ในเงาทะมึน
  ฝ่ายผู้ใช้อำนาจรัฐยังคงใช้ “ตำรวจลับ” เป็นเครื่องมือสอดส่องจัดการกับฝ่ายตรงข้าม
  ข่าวอื้อฉาวเกี่ยวกับการ “ทุจริตคอร์รัปชั่น” ในวงการเมืองผุดขึ้นเป็นระยะๆ
  และอาจถือว่าสถานการณ์ใช้อำนาจในทางมิชอบนั้นเริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสองพี่น้องฝาแฝด “เลช” กับ “ยอซลัว คาซินสกี้” ขึ้นปกครองโปแลนด์เมื่อปี 2548 ผ่านตำแหน่งประธานาธิบดีและนายกรัฐมนตรี ตามลำดับ
  มานูเอลาประกาศว่า ถ้าผู้สมัครจากพรรคพีเคมีโอกาสเข้าไปนั่งในสภา ภารกิจสำคัญที่จะเร่งทำได้แก่

1.หาทางยกระดับสถานะของสตรีโปแลนด์ให้ดีขึ้น
2.เปิดเผยข้อมูล-เอกสารการทำงานสกปรกของอดีตตำรวจลับทั้งหลาย

  อย่างไรก็ตาม ความฝันของมานูเอลาก็ใช่จะเป็นจริงง่ายๆ เนื่องจากผลสำรวจความนิยม (โพล) ล่าสุดพบว่า ได้คะแนนนิยมเพียง 3 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น
  ยังห่างจากเกณฑ์คะแนนเลือกตั้งขั้นต่ำไปอีก 2 เปอร์เซ็นต์ ถึงจะมีสิทธิมีในส.ส.ในสภา
  “เราถือว่าผลโพลที่ออกมานั้นดีมาก และมีที่ว่างให้เราสู้ต่อไป” ประธานพรรคพีเคกล่าวด้วยความมั่นใจ!

‘วันเสาร์’

วงการนวนิยายกำลังภายในเวลานี้ แม้จะเป็นยุคของ “หวงอี้” แต่นักอ่านรุ่นใหม่จะละเลยปรมาจารย์ “กิมย้ง” ไม่ได้เด็ดขาด“กิมย้ง” ผู้ประพันธ์ “มังกรหยก” และเรื่องเด่นๆ อีกหลายสิบเรื่อง เขียนนวนิยายกำลังภายในตั้งแต่ปี 2498-2515 กว่า 50 ปีสร้างสรรค์ผลงานไว้ 36 เล่ม เรื่องยาว 12 เรื่อง เรื่องขนาดกลาง 2 เรื่อง ขนาดสั้น 1 เรื่อง บันทึกบุคคลและบทความอีกบางส่วน ในนวนิยาย “จิ้งจอกภูเขาหิมะ” ฉบับปรับปรุงใหม่ในวาระ 50 ปี กิมย้งแสดงทรรศนะการเขียนนวนิยายกำลังภายในไว้อย่างคมคายลึกซึ้ง

กิมย้ง บอกว่า เรื่องกำลังภายในก็เหมือนกับนวนิยายแนวอื่น คือ เขียนถึงคนเช่นกัน เพียงแต่ใช้ฉากยุคโบราณ ตัวละครมีวิทยายุทธ์ เค้าโครงเรื่องเน้นหนักไปที่การต่อสู้ช่วงชิง รุนแรงแต่มีรูปแบบพิเศษ คือแสดงออกถึงจิตใจคนถ้าเปรียบเทียบกับนักประพันธ์เพลงหรือผู้อำนวยการเพลง หากต้องการแสดงอารมณ์อย่างหนึ่ง จะสื่อผ่านเปียโน ไวโอลิน ซิมโฟนี หรือการขับร้อง จิตรกรสื่อผ่านภาพสีน้ำมัน ภาพสีน้ำ ภาพหมึกจีนหรือภาพพิมพ์

ชนา ชลาศัย

หล่อหลอม

เดือนเย็นชื่นฉ่ำ                    ฟ้าฟากสรวง

เย็นหยาดหล้าซึ่งทรวง         ชื่นแย้ม

เผยทองปริ่มวาวรวง             หลอมทุ่ง

เลือดเหงื่อน้ำตาแต้ม            แต่งไว้ชื่นไหว

ชายคาหญ้าหม่นไหม้            มึนเงา

เงียบนิ่งในแสงเทา                ทาบเน้น

แมลงคืนค่ำเสียงเงา              งันข่าว

เปลือยเปล่าหัวใจเร้น             ลับแล้วแห่งหนาว

ระริกไฟตะเกียงว่ายเวิ้ง           วงหอม

พ่อแม่พี่น้องล้อม                    เปิบข้าว

ปลอบขวัญอุ่นรักถนอม           ชีวิต

วันใหม่ได้แรงก้าว                    เกี่ยวฟ้าล่าฝัน

………….

ฟ้าฝัน

ดิน-ป่า-ฟ้า-หนึ่งเนื้อ            นวลใจ

แรงร่วมเวียนวาดไหว            หว่านกล้า

ชีวิตก่อสายใย                       ชีวิต

พันผูกใสไว้หล้า                     ร่วมซึ้งสู่สม

แห้งแข็งฝุ่นคั่งค้าง                 ขอดถม

หญ้าแด่วดิ้นเฉาขม                 ขื่นไข้

น้ำค้างรุ่งโลมพรม                   ผงมผ่อน

ดินกร่อนจึงหญ้าได้                 ตื่นฟื้นชื่นเหลือ

สูญเมฆดำฉ่ำฟ้า                      เหือดแดง

หายป่าเขียวสิ้นแรง                 ร่างไหม้

ไร้ดินอุ่นใจแหนง                    นอนป่วย

เลือด, ร่าง, ใจฝาก                  ทุ่งหญ้านาเหลือง

 ‘ระวิน’