คิดถึง’จรัล’

jaran.jpg 

หนังสือ “อื่อ..จา..จา จรัล มโนเพ็ชร” พิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือนก.ย.2527 โดยนิตยสาร “เพื่อนเดินทาง” ช่วงนั้นจรัลกำลังโด่งดังสุดขีด นับตั้งแต่ผลงานชุดแรก “โฟล์คซองคำเมือง ชุดอมตะ 1” ออกวางตลาดเมื่อปี 2520หนังสือเล่มนี้ “สิเหร่” และ “ฌาน” ร่วมกันเรียบเรียง ประกอบด้วยบทสัมภาษณ์เบื้องหลังการทำเพลงโฟล์คซองคำเมืองและผลงานเพลงตั้งแต่ชุดแรก จนถึงชุดหลังสุดที่ออกมาในช่วงนั้น คือ “เอื้องผึ้ง จันผา”

บุคคลสำคัญที่มีส่วนผลักดันหรือจะเรียกว่าค้นพบจรัลก็ว่าได้ คนนั้นคือ มานิต อัชวงศ์ เจ้าของร้านเทปในเชียงใหม่ ซึ่งต่อมากลายเป็นผู้จัดการส่วนตัวจนถึงวาระสุดของจรัล มโนเพ็ชร

จรัลเล่าถึงจุดกำเนิดโฟล์คซองคำเมืองว่า ประมาณเดือนม.ค.20 ไปเล่นดนตรีงานวันเกิดเพื่อน เล่นกันคนละเพลง มาถึงผมเป็นคนสุดท้าย ก็ไม่มีเพลงจะเล่นแล้ว เลยงัดเอาเพลง “น้อยใจยา” ขึ้นมาเล่น พอร้อง เจ้าของวันเกิดกับแม่ของเพื่อนลุกขึ้นรำ

ทุกคนร้องตามได้เป็นบางช่วง บางวรรค แต่ส่วนใหญ่ฮัมทำนองได้หมด ผมจึงรู้ว่าเพลงพวกนี้มันอยู่ในจิตใจของทุกคน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเล่นเพลงสากลกันอยู่ก็ตาม

คืนนั้น คุณมานิต อัชวงศ์ ไปในงานเลี้ยงด้วย ก็เลยชวนผมทำเพลงคำเมือง”

มานิตเล่าถึงเหตุการณ์เดียวกันว่า พบกับจรัลในลักษณะที่แปลกมาก จำได้ดีวันนั้น 10 ม.ค.20 ในงานวันเกิดเพื่อนคนหนึ่ง

“ผมเดินขนลุกเกรียวเข้าไปในงาน ใครนะร้อง “น้อยใจยา” ได้ขนาดนี้”

นั่นคือจุดเริ่มต้นของผลงานชุด “โฟล์คคำเมือง” ที่ออกขายในวงแคบๆ ในเมืองเชียงใหม่ เมื่อประมาณกลางปี 2520 ซึ่งมีแต่เทปเท่านั้น

ปอน เสวก เขียนไว้ว่า จรัล มโนเพ็ชร เป็นคนหนุ่มจากลานนาที่มีหลายๆ อย่าง อันเป็นสิ่งดีเฉพาะตัว ไม่ว่าจะเป็นความมุ่งมาดปรารถนาเผยแพร่ความเป็นลานนาออกไปให้คนไทยทั้งแผ่นดินได้รู้จัก

ไม่ว่าจะเป็นความใส่ใจไยดีต่อเด็กๆ รวมถึงการให้เกียรติต่อคนอื่นๆ และด้วยสายตากว้างไกล ด้วยจิตใจที่มองลึกลงไปถึงชีวิตคน อย่างที่ปรากฏในเพลง “อุ๊ยคำ” หรือในเพลง “ลุงต๋าคำ” แม้กระทั่งเพลง “ตากับหลาน”

ผมคงเขียนถึงจรัล มโนเพ็ชร ได้ไม่มาก แต่การที่สิเหร่ ได้พยายามเรียบเรียงเรื่องราวส่วนหนึ่งของเขาออกมา จนเป็นหนังสือเล่มนี้ จะช่วยให้ผู้อ่านรู้จักและเข้าใจในความเป็นจรัล มโนเพ็ชร ได้ดี

จะบอกอย่างไรดีว่า ทั้งหมดนี้ใน “อื่อ..จา..จา” เล่มนี้ มีความพยายามของชายหนุ่มสองคนแฝงเร้นอยู่

คนหนึ่งคือ จรัล มโนเพ็ชร และอีกคนหนึ่งคือ สิเหร่ และผมเชื่อมั่นว่าความพยายามอย่างมากของชายหนุ่มคู่นี้ ซึ่งชายหนุ่มคนหนึ่งมาจากลานนา และอีกคนหนึ่งมาจากปักษ์ใต้ เพื่อจะมาพานพบกันที่กึ่งกลางระหว่างทาง ที่กรุงเทพมหานครนี้

ในที่สุดจะกลายเป็นตำนานของชีวิตไป…”

จรัล มโนเพ็ชร เสียชีวิตเมื่อเช้ามืดวันที่ 3 ก.ย.2544

แม้ตัวตาย แต่บทเพลงของเขายังอยู่และจะเป็นตำนานตลอดไป

ชนา ชลาศัย

Advertisements

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง

  1. ฟังเพลงของพี่จรัลแต่ละครั้ง

    มีความสุข โลกนี้สดใสขึ้นโดยพลัน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: