ดอกไม้กับดาวดวงหนึ่ง

ดอกไม้ดอกหนึ่ง
อยู่ในป่า
เกิด เติบโต และรอวันผลิบาน
แต่วันหนึ่งดอกไม้เศร้าโศก
ไม่อยากเติบโต ผลิบาน
ร้าวรานเพราะไม่มีใครเห็น
แล้วฉันจะบานเพื่อใคร-ดอกไม้ถาม
จนวันหนึ่ง มีเสียงกระซิบมาจากเบื้องบน
ดังมาจากดาวดวงหนึ่งบนฟากฟ้า
บอกว่า-อย่าเศร้าไปเลยดอกไม้
เจ้าเกิดมาก็เพื่อผลิบาน-ไม่ใช่หรือ
เติบโต ผลิบาน เพื่อตัวเองไม่ได้หรือ
ดอกไม้สะท้านสะทก
ก่อนหัวใจสั่นไหวเมื่อมองขึ้นไปท้องฟ้าเบื้องบน
ดาวดวงนั้น เล็กกระจิดริด
ริบหรี่ราวแสงจากหิ่งห้อยในยามค่ำคืน
เจ้าเห็นข้าหรือไม่-ดวงดาวถาม
เห็นมั๊ยเล่า-ข้าเป็นเพียงดาวอับแสงดวงหนึ่ง
เป็นเพียงจุดเล็กๆบนฟ้าที่ดารดาษไปด้วยดาวพราวแสง
แต่ถึงอย่างไรข้าไม่เคยหม่นเศร้ากับตัวเอง
อย่างน้อยข้าเกิดมาเพื่อส่องแสง
ข้ารู้เพียงเท่านั้น
ดอกไม้แย้มยิ้มให้กับดวงดาว
พบคำตอบให้ตัวเอง
ข้าพร้อมแล้วจะผลิบาน
เพื่อตัวเอง เพื่อโลก และเจ้าด้วย
ดวงดาว…

ชิกไก้ปั่ว

‘หล่อหลอม’แล’ฟ้าฝัน’

หล่อหลอม

เดือนเย็นชื่นฉ่ำ                    ฟ้าฟากสรวง

เย็นหยาดหล้าซึ่งทรวง         ชื่นแย้ม

เผยทองปริ่มวาวรวง             หลอมทุ่ง

เลือดเหงื่อน้ำตาแต้ม            แต่งไว้ชื่นไหว

ชายคาหญ้าหม่นไหม้            มึนเงา

เงียบนิ่งในแสงเทา                ทาบเน้น

แมลงคืนค่ำเสียงเงา              งันข่าว

เปลือยเปล่าหัวใจเร้น             ลับแล้วแห่งหนาว

ระริกไฟตะเกียงว่ายเวิ้ง           วงหอม

พ่อแม่พี่น้องล้อม                    เปิบข้าว

ปลอบขวัญอุ่นรักถนอม           ชีวิต

วันใหม่ได้แรงก้าว                    เกี่ยวฟ้าล่าฝัน

………….

ฟ้าฝัน

ดิน-ป่า-ฟ้า-หนึ่งเนื้อ            นวลใจ

แรงร่วมเวียนวาดไหว            หว่านกล้า

ชีวิตก่อสายใย                       ชีวิต

พันผูกใสไว้หล้า                     ร่วมซึ้งสู่สม

แห้งแข็งฝุ่นคั่งค้าง                 ขอดถม

หญ้าแด่วดิ้นเฉาขม                 ขื่นไข้

น้ำค้างรุ่งโลมพรม                   ผงมผ่อน

ดินกร่อนจึงหญ้าได้                 ตื่นฟื้นชื่นเหลือ

สูญเมฆดำฉ่ำฟ้า                      เหือดแดง

หายป่าเขียวสิ้นแรง                 ร่างไหม้

ไร้ดินอุ่นใจแหนง                    นอนป่วย

เลือด, ร่าง, ใจฝาก                  ทุ่งหญ้านาเหลือง

 ‘ระวิน’

เก้าอี้ขาว

สี่ทุ่ม ห้าทุ่ม เริ่มมองหน้า

เริ่มสบตา ลอดช่อง เครื่องคอมพ์กั้น

ได้เวลา เลิกงาน เรารู้กัน

มีฉัน มีเธอ ไม่(ค่อย)มีตังค์

จุ๊ๆๆ แอบย่องผ่าน หมูปิ้งแก้ว

ไม่ได้มา นานแล้ว ฉันแทบบ้า

ไม่ได้กิน ยำหนมจีน เป็นสัปดาห์

พี่แอ๋วจ๋า  อย่าว่าเลย ฉันอยากกิน

เก้าอี้เอย เก้าอี้ นั้นสีขาว

นั่งดูดาว ความอ่อนล้า มลายสิ้น

หาดความคิด กลับพรั่งพรู คล้ายปีกบิน

ไม่ได้กิน ไม่ได้มา ไม่รู้เลย

ตีสี่ ตีห้า เริ่มมองหน้า

หัวเริ่มล้า ขาเริ่มเซ ตาเริ่มสั้น

ได้เวลา กลับบ้าน เรารู้กัน

มีความฝัน ทั้งของฉัน และของเธอ

ปอล นาโช่